Naar Purper:

JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

vrijdag 5 januari 2018

Terugblik

Zomaar ineens had ik de behoefte om terug te kijken. Terug te kijken naar 2017, lering te trekken uit dat ene jaar, datgene wat ik geleerd heb op een rijtje te zetten, zodat ik met een schone lei en frisse zin 2018 tegemoet kan treden.

Natuurlijk komt deze behoefte niet uit de lucht vallen, het is nu zes jaar geleden dat Manlief de diagnose neuro-sarcoïdose kreeg. En natuurlijk heeft die ziekte al die jaren een prominente rol gespeeld in ons leven, samen met de worsteling van leren leven met ziekte/een zieke en de onzekerheid die dat met zich meebrengt. En het jaar 2017 is voor mij een jaar van aanvaarding geworden, van afsluiten en vooral van inzicht in wat deze hele periode met mij heeft gedaan.

De eerste helft van het jaar merkte ik dat ik steeds meer behoefte had aan tijd voor mijzelf, alleen zijn, afstand nemen van de hectiek van alledag. Aan de andere kant merkte ik ook dat ik weer initiatieven nam, zowel thuis als op mijn werk.

Op mijn werk bruiste ik weer van de ideeën voor invulling van mijn lessen, voor de begeleiding van mijn leerlingen, voor interactie met collega's en voor leerprocessen binnen de hele school. Dat viel niet alleen mijzelf op, maar ook mijn collega's. De oud-gedienden gaven aan de oude "Liesie" weer terug te zien en de nieuwe collega's kwamen steeds vaker even buurten om in gesprek te gaan over ons vak. Ook leerlingen gaven aan dat ze mij relaxter vonden.

Thuis merkte ik dat ik me begon te ergeren aan de rommel van afgelopen jaren. Ik begon met weggooien, opruimen oftewel ruimte maken in mijn fysieke leven. Zakken vol afval verdwenen in de container, een aanhanger vol rommel naar de vuilstort en de kledingkast werd steeds leger. Maar deze stappen waren uiteindelijk slechts een aanloop. De grote verandering kwam in de tweede helft van het jaar.

Ik kreeg namelijk de kans om de Camino naar Santiago de Compostela te gaan lopen. Drie weken mijn favoriete hobby uitoefenen, namelijk het wandelen. En natuurlijk had ik al eerder een vorm van een pelgrimage gedaan door het lopen van het Westerborkpad. Maar in Spanje kwam ik erachter dat de fysieke afstand voor mij een enorme bijdrage leverde aan de invulling van mijn pelgrimage. Tijdens het wandelen op het Westerborkpad speelde toch altijd in mijn achterhoofd dat ik binnen maximaal drie uur thuis kon zijn. Vanaf de route die ik in Spanje liep (niet de meest bekende pelgrimsroute), was de snelste mogelijkheid om thuis te komen meestal twee dagen. En met de wetenschap dat ik in noodgevallen toch niets kon betekenen, kon ik na een paar dagen ook alles van een afstand bekijken.

Hoe ik geprobeerd heb om alle ballen hoog te houden, hoe jammerlijk vaak dat mislukte, hoe veel moeite ik heb moeten doen om de situatie te accepteren en om weer toekomstperspectief te zien, hoe ik in mijn strijd onbewust dierbaren heb gekwetst, maar ook hoe wij als gezin het hoofd boven water hebben gehouden, hoe sterk we samen en ieder apart zijn geworden, hoe we geleerd hebben om positief te blijven en het positieve te zien, hoe vriendschappen zich positief ontwikkeld hebben en vooral hoe we met zijn vieren vreselijk kunnen lachen om serieuze dingen en om grote onzin.

Van mijn omgeving, zowel werk als privé, hoor ik dat ik zelfverzekerder ben geworden, dat ik eerder zeg wat mij dwars zit en dat ik directer ben. En dat merk ik zelf ook. Ik heb minder de neiging om aan mijzelf te twijfelen, vraag sneller om toelichting in plaats van te denken dat het wel aan mij zal liggen en zeg ook sneller wat ik denk en hoe ik dingen zie.

En dat werkt!!! Natuurlijk val ik nog weleens in een oude fout, maar ik kan mij daar sneller overheen zetten. Ik zal niet zeggen dat ik een compleet ander persoon ben, maar de invloed van de Camino is dagelijks voelbaar in mijn doen en laten. En de uitdaging van de Camino is nog niet afgelopen, in de Nederlandse huiskamer in het pelgrimshuis in Santiago kreeg ik een kaartje en dat kaartje geeft precies weer hoe het zit.


En wat blijft is de ervaring. En de heimwee naar het pelgrimsleven, want de eenvoud van het pelgrimsleven is een ervaring op zich. Ik hoop daar ooit weer naar terug te keren.


zondag 31 december 2017

52.224 Uitbreiding van de garderobe

Nog steeds ben ik bezig met het uitbreiden van mijn garderobe. Want naast het feit dat ik veel ben afgevallen, had ik sowieso al veel (heel veel) kleding, die eigenlijk over datum was. En in deze tijd van het jaar was ik eigenlijk op zoek naar een lekkere trui, die ook geschikt is om naar mijn werk aan te doen. Ik heb heerlijke oversized capuchonsweaters, maar die zijn niet geschikt voor mijn werk.

Ik had nog een lap sweaterstof liggen, grijs met blauwe glittersterren, en hoewel ik de stof heel leuk vind, zie ik mezelf nog niet rondlopen in een trui die compleet van deze stof is gemaakt. Dochterlief is helemaal fan van deze lap, dus kwamen we tot een compromis. Ik gebruikte de stof voor mouwen, de rest gebruik ik voor haar. Ik vond ergens anders twee coupons gebreide stof, die groot genoeg waren voor een voor- en achterpand en met een restje boordstof had ik de mogelijkheid om mezelf te verwennen.



En binnen twee uur (inclusief op stof leggen en knippen) was ik een trui rijker. Mooi voor op een spijkerbroek en thuis heerlijk met een legging en een paar dikke kousen.



zaterdag 30 december 2017

Duinen en Kikkers Wandeltocht, Appelscha

En na de wandeling van gisteren gingen Mams en ik vandaag opnieuw aan de wandel. Ook vandaag waren we ruim op tijd bij de startlocatie en dat was maar goed ook. Het regende behoorlijk en we moesten dus flink optuigen om bestand te zijn tegen de weersomstandigheden. Albert had een noodjas meegenomen en die jas had wat moeite met de combinatie van zijn heuptas en zijn spoiler.



Naast Albert kregen Mams en ik gezelschap van Hilly en Piet en met zijn vijven gingen we op pad. En het was maar goed dat we de moeite hadden genomen om onszelf te verpakken in plastic, want het regende en het bleef regenen. We hebben dan ook bijna geen foto's gemaakt het eerste deel van de tocht, te zuinig op onze apparaten, denk ik. De rust was dan ook meer dan welkom. Even droog en even opwarmen.







Helaas waren de weergoden ons niet zo gunstig gezind, ook na de rust moesten we onszelf weer in het plastic hijsen om de omstandigheden buiten te trotseren. We werden naar het Aekingerzand gestuurd en ondanks de regen was het genieten. Het regende soms wat harder en soms wat zachter, maar droog werd het niet. De ondergrond was soms glibberen en ik raakte de aansluiting met Albert, Hilly en Piet kwijt, toen ik een schuiver maakte en mezelf net op de been wist te houden. Ik zag de groene jas van Mams vlak achter mij, dus helemaal verloren was ik nog niet. Tot bleek dat ik naar de verkeerde groene jas keek, Mams had namelijk een rode poncho aan over haar groene jas en zij bleek nog een stuk verder achter mij te lopen. Nou ja, niemand liep echt alleen, want er waren meer dan genoeg wandelaars. En het grote voordeel was dat toen ik bij de rust kwam, er al een plekje gereserveerd was voor Mams en mij.














En eindelijk, eindelijk werd het droog, zodat we na deze rust het plastic in de tas konden doen. Al snel raakten we de heren kwijt, die liepen iets makkelijker door de enorme blubber dan de dames. Het glibberde, het gleed en af en toe zakten we tot onze enkels in de blubber. Ook mochten we een paar spannende bruggetjes oversteken. We waren dan ook blij toen we een stukje over het asfalt mochten. Hier werd ons ook duidelijk waarom de kikkers in de naam van de wandeling zaten.














En net als gisteren zat het venijn weer in de staart. Het laatste stuk was weer dikke blubber. Hilly was het zat en gaf flink gas, zodat Mams en ik de achterhoede vormden. Ook wij waren het zat en we blubberden dapper door. Met grote vreugde begroetten we dan ook de bebouwing van Appelscha. En vandaag vonden we het geen probleem dat de route iets korter was. En ach, die gemiste kilometers hadden we gisteren al gelopen.