Naar Purper:

JE MOET ZEILEN OP DE WIND VAN VANDAAG. DE WIND VAN GISTEREN HELPT JE NIET VOORUIT, DE WIND VAN MORGEN BLIJFT MISSCHIEN WEL UIT! tekst en uitvoering: PURPER

Ik hou van motto's, hoewel ik niet iemand ben die ze zelf verzint. Liever zoek ik naar bestaande motto's die aansluiten bij mijn (manier van) leven. De tekst van Purper is al sinds jaren mijn handelsmerk, maar sinds ons bezoek aan de musical "Soldaat van Oranje" is daar een tweede motto aan toegevoegd: Morgen is Vandaag! Eigenlijk zeggen beide motto's hetzelfde. Geniet nu, leef nu, doe nu!!! En dat blijf ik proberen!!!!!

zondag 18 juni 2017

52.211 Nog meer pink....

Ik blijf nog even in de roze sferen. Het eerste pand van het truitje voor Dochterlief is af. Roze en glitter, alles wat Dochterlief nodig heeft. Nog even doorgaan dus voor mij......


Dus maar snel een begin gemaakt met het tweede pand.


Nu nog op zoek naar meters tijd.

vrijdag 16 juni 2017

Ambitie

We mochten weer op bezoek bij de neuroloog in het AMC. Deze keer lukte het helaas niet om dit bezoek in de vakantie te plannen, maar gelukkig kreeg ik (zoals altijd) weer alle medewerking van mijn werk.

We werden om kwart over 11 verwacht, maar gezien de drukte op de wegen, besloten we om uiterlijk 9 uur te vertrekken. Dat was maar goed ook, want we deden iets meer dan 2 uur over de rit, zodat we ons exact om kwart over 11 konden melden op de poli. En voor het eerst sinds onze bezoeken aan het AMC liep de arts uit en wel ruim een half uur. Bijna juichend ontvingen we dit bericht. Snel naar beneden voor een bakkie leut met iets lekkers.

Eenmaal weer boven moesten we nog even wachten. Maar we vermaakten ons prima. Tenslotte had ik net de examentijd achter de rug en Manlief en ik hebben sowieso altijd wel iets om te bepraten, dus ook wachttijd komen wij zonder problemen door.

Maar het interessantste deel van de dag was natuurlijk het gesprek met de neuroloog. Manlief zit ondertussen alweer een paar manden op de maximale dosis azathioprine en de dosis prednison is al behoorlijk afgebouwd. Sterker nog, de dosis prednison is lager dan hij ooit is geweest sinds december 2011. Maar ja, de bedoeling is om de prednison helemaal de deur uit te doen. Maar voor het zover is, moet er eerst goed gekeken naar de lichamelijke conditie van Manlief.

En die blijkt in orde te zijn. De komende maanden staan dus in het teken van het afbouwen van de prednison. In principe gaat de dosis komende maanden met 2,5 mg per maand omlaag. Maar dat is nog wel afhankelijk van onze vakantieplannen. Zeker omdat de kans dat de neurosarcoïdose opflakkert het grootst is als de dosis tijdens de afbouw onder de 5 mg komt. En zoals de planning nu is, valt die stap middenin de zomervakantie. En Manlief en vakanties is nog wel een dingetje....

Ondertussen zijn de ambities van Manlief evenredig gestegen aan de afbouw van de prednison. Zijn doel is om dit jaar nog lopend naar de fysiotherapeut te gaan. Deze praktijk bevindt zich op zo'n 200 meter van ons huis. Het is nog even de vraag hoe hij dan weer thuis komt, lopend zal dan te ver zijn, maar ik ben er 100% van overtuigd dat dat wel goed komt.

En om die ambitie waar te maken, is hij nu aan het trainen. En eigenwijs als hij is, kiest hij niet voor de makkelijkste weg. Nee hoor, hij doet aan all-terrain training.





En ik??? Ik ben supertrots.

zondag 11 juni 2017

52.210 Think pink 2

Het blijft gewoon roze wat de klok slaat. Afgelopen week heb ik mijn roze shirt in elkaar gezet. Ik ben nog niet helemaal tevreden over de pasvorm. dat is niet raar, ik weet dat mijn boven- en ondermaat van elkaar verschillen, dus ik moet dit patroon aanpassen om er een goed passend basispatroon van te maken. Maar gelukkig is het shirt wel goed draagbaar.



woensdag 7 juni 2017

Zeventien

Lieve Kerel, stiekem speel ik vals bij het plaatsen van deze blog. Ik zet de datum wel op de dag van jouw verjaardag, maar ondertussen is er al wat tijd verstreken. In mijn hoofd heb ik al meerdere blogs geschreven ter ere van deze dag, maar geen enkele vond ik goed genoeg om hier te plaatsen. Dat ligt niet aan jou, ik weet dit jaar simpelweg niet waar ik moet beginnen.

Aan de ene kant ben je nog steeds die Kerel die ik voorgaande jaren, bij jouw 11e, 12e, 13e, 14e, 15e en 16e verjaardag beschreef, maar aan de andere kant is er het afgelopen jaar zoveel gebeurd. Ik ben dus maar begonnen met het teruglezen van de eerdere blogs die ik postte voor jouw verjaardag. En dat lezen bevestigde in ieder geval dat jij inderdaad nog steeds diezelfde Kerel bent van de voorgaande jaren. Trouw, behulpzaam, loyaal, verantwoordelijk, humoristisch, serieus en een doorzetter. Maar ook nog steeds slordig, vergeetachtig, puberaal eigenwijs en betweterig. Allemaal eigenschappen die ik de afgelopen jaren ook al heb genoemd.

Maar naast alle vertrouwde eigenschappen bracht dit jaar ook geheel nieuwe inzichten in wie je bent. In maart schreef ik al over de worsteling die je had doorstaan en je gewijzigde plannen voor de toekomst. Helaas werden die plannen, min of meer noodgedwongen, toch weer gewijzigd. Via je huidige opleiding kwam je terecht bij een overstapcoach, iemand die samen met jou ging kijken naar een geschikte opleiding. Zowel de school als wij wilden dat je ook andere opties zou bekijken, naast Sport en Bewegen, je moet tenslotte je kansen spreiden.

Maar voor er andere opties werden bekeken, had je al een intake bij een opleiding Sport en Bewegen. Vol enthousiasme kwam je thuis. Je had een superleuke dag gehad, bekenden ontmoet en lekker gesport. Groot was dan ook de teleurstelling toen je werd afgewezen. Zeker vanwege de redenen die in de brief genoemd werden. Een aanvullend telefoongesprek gaf duidelijkheid. De redenen in de brief waren algemeen, de werkelijke reden was dat je werd afgerekend op jouw onzekerheid in nieuwe situaties. Jij hebt nu eenmaal even tijd nodig om je draai te vinden in een nieuwe situatie. En tijdens een intake, zeker bij een zeer gewilde opleiding, is die tijd er niet.

Gelukkig werd je prima begeleid door de overstapcoach en uit testen bleek dat je zeker ook affiniteit hebt met de natuur en de dierenwereld. En hoewel je al een aantal jaren werkt in een dierenpension, wist je ook zeker dat je niet de rest van je leven met dieren zou willen werken. Als hobby fantastisch, maar verder niet. Gelukkig keek jij, net als de overstapcoach, ook verder en samen kwamen jullie uit op Bos- en Natuurbeheer. Als boswachter moet je kunnen samenwerken, maar moet je ook alleen kunnen zijn. Goh, past dat even bij jou.

Om deze eventuele keuze te onderbouwen, regelde je een snuffelstage bij een boswachterij. Twee dagen liep je mee en na die twee dagen was het duidelijk. Geen Sport en Bewegen voor jou, maar Bos- en Natuurbeheer. Niet dat je nu jouw kansen niet spreidt. Naast boswachter, waar je ook nog de mogelijkheid hebt om kinderen voorlichting te geven, nou je ook nog steeds in je achterhoofd dat fysiotherapie of bewegingsagogie ook nog tot de mogelijkheden behoren. Maar dan wel in een revalidatiekliniek. Het belangrijkste is nu dat je een MBO-4 diploma gaat halen. En daar zijn we allemaal van overtuigd!!! Zeker nu je bent aangenomen op de opleiding Bos- en Natuurbeheer.

Ik kan niet anders zeggen dan dat jouw zeventiende levensjaar een veelbewogen jaar was. Maar het was wel een jaar dat hoort bij opgroeien, volwassen worden en jezelf leren kennen. En gelukkig is dat gelukt.

Lieve Kerel, nog maar een jaar, dan ben je (volgens de wet) volwassen. Gebruik het komende jaar om te leren, te leven en te genieten. En vergeet niet: In huize Wandelen en meer zijn er altijd open armen om je te ontvangen en te knuffelen. Maar ook benen om je af en toe een schop onder je kont te geven. En vergeet niet:

You'll never walk alone!!!!




maandag 5 juni 2017

52.209 Think pink!!!!

De afgelopen weken had ik geen tijd om te handwerken. Het wandelen en de examens slokten al mijn tijd op. Maar met een dag extra weekend in verband met Pinksteren maakte ik weer een begin.

Ik raderde een patroon uit en knipte de stof voor een shirt voor mijzelf en ik haakte weer een paar steken voor het shirtje voor Dochterlief. Het is niet veel, maar het is een begin.




zaterdag 3 juni 2017

Pieter Stuyversant Kuiertocht

"Het leven is wat er gebeurt als je plannen maakt!" Dat geldt zeker voor de wandeltocht van vandaag. Wandelmams, de Wandelkerel en ik hadden ons vooraf ingeschreven voor de kuier van 42 km, maar in de aanloop naar deze tocht veranderden de plannen. De Wandelkerel deed, als afsluiting van het seizoen, mee aan een voetbaltoernooi en Wandelmams en ik vonden dat we de afgelopen periode al genoeg hadden gewandeld met de KM Cuijk en de vierdaagse van Diever. Vooraf hadden we dus al besloten dat we de afstand zouden inkorten. Of het de 20 of 30 km zou worden, zouden we onderweg wel beslissen.

Samen met Liana, die startte op de kaart van de Wandelkerel, vertrokken we tussen kwart over 8 en half 9. Liana zou het vandaag sowieso bij 20 km houden in verband met bezoek vanuit het buitenland. Vanuit de sporthal liepen we het dorp Munnekeburen in, waar we al snel de doorgaande weg mochten verlaten.







We werden een prachtig pad opgestuurd. We schoten daarom ook niet echt op, er was te veel om te fotograferen en te bekijken. De Groote Veenpolder is een prachtig gebied, met mooie vergezichten, leuke huisjes en prachtige natuur.

Dat we niet opschoten had misschien ook te maken met de omstandigheden, het was erg benauwd. Een erg hoge luchtvochtigheid en een broeiend zonnetje maakten dat het zweet rijkelijk vloeide en de kleding al snel plakte.
















We bereikten de eerste post, waar we direct maar gebruik maakten van het toilet. En deze keer was ik niet eens de enige die al moest plassen. We genoten van de aangeboden ontbijtkoek en maakten even een praatje met de EHBO-ers voor we weer verder liepen. We passeerden een aantal molens voor we de splitsing bereikten, waar de 42 km een lus zou maken. Deze lus lieten wij dus links, of was het nou rechts, liggen. Het bleef benauwd en plakkerig, dat was dan gelijk een goede reden om na 7 km op een schaduwrijk terras neer te strijken voor een bakkie leut.















Na het bakkie was het een krappe 3 km naar de tweede post. Mams en ik bezochten weer het toilet, terwijl Liana een praatje maakte met diverse bekenden. We besloten om hier direct door te lopen, we hadden tenslotte net gezeten. Langs het water bereikten we Langelille. We stonden even stil bij een quiltwinkel, maar we bedwongen de neiging om naar binnen te gaan. Stel je voor dat we lapjes moesten gaan meesjouwen. We doorkruisten Langelille en langzaam aan werd het voor Wandelmams en mij tijd om te besluiten of we 20 of 30 km zouden gaan lopen. Gezien de benauwde omstandigheden en de vele kilometers die we al gemaakt hebben de afgelopen periode besluiten we om het vandaag bij 20 km te houden.













We maken een haakse bocht naar rechts en lopen vervolgens lange tijd over deze weg, Gracht genaamd, rechtdoor. Er vielen wat druppels, echt regen kon het niet genoemd worden, maar de benauwdheid verdween wel grotendeels. We genieten van de weidsheid van het Friese platteland als we weer een post bereiken. Natuurlijk moest ik weer naar het toilet. Na een opfrisser voor de handen, was er tijd voor een banaan. Mams maakte foto's van een prachtshirt voor we weer verder gingen.

Al snel bereikten we de splitsing tussen de 20 en 30 km en wij waren de eersten die linksaf gingen voor de 20 km.











We lopen weer richting Munnekeburen, als er achter ons een auto aankomt rijden. Het blijkt een auto van de organisatie te zijn. De heren in de auto vragen of het klopt dat wij op de route van de 20 km lopen. Als wij aangeven dat de 20 km voor ons een bewuste keuze is, zijn ze opgelucht. Ze waren even bang dat er pijlen of borden niet goed stonden en dat wij verkeerd gelopen waren. Nou, zeker niet. Wij zijn gewoon eigenwijs.

Even later lopen we langs de doorgaande weg en zien we Munnekeburen alweer op de borden staan. Maar voor we richting finish gaan, worden we nog even de andere kant opgestuurd. Er wacht nog een stempelpost op ons.






We besluiten om door te lopen, we zijn tenslotte vlakbij de finish. Dit voornemen sneuvelt even later als we een ijscokar tegen komen. Na vier dagen ijs in Diever, zijn we nog niet helemaal afgekickt. Tijd voor ijs.








We zitten net met ons ijsje onder de parasol als het begint te regenen. En dan blijkt de parasol ook dienst te kunnen doen als paraplu, we zitten droog. Als we willen vertrekken, komt Charlotte aanlopen. Zij blijkt 10 km te lopen, omdat ze een hernia heeft. Dat is schrikken. Ze is blij dat ze vandaag de 10 km kan lopen en doet erg rustig aan. Dus ook voor haar tijd voor een ijsje. Wij hebben ons ijsje op en gaan weer verder. Het is nog een klein stukje naar Munnekeburen.

We lopen via een smal pad verder. Ook hier weer mooie huisjes en prachtige vergezichten. We worden even van het pad weggeleid om de kerk in Munnekeburen te bezoeken. En dat doen we met plezier. Wat een mooi kerkje. We krijgen ook nog twee prachtige houtskooltekeningen te zien, gemaakt door Minne Hoekstra.






















Na het bezoek aan de kerk zagen we al snel auto's in de verte. Het einde was in zicht. We liepen onder de finishboog door en ontvingen onze beloning.







We hielden nog even kleine picknick voor we weer huiswaarts keerden. De tocht was prachtig, goed georganiseerd en staat zeker op lijstje voor ooit weer.